Colani: 1 versie geïmporteerd

2024-05-22T10:37:28Z

1 versie geïmporteerd

Nieuwe pagina

[[Bestand:Arnoul_de_Rumigny.jpg|thumb|Zegel van Arnold van Rummen]]
'''Arnold van Rummen''' (eerste kwart van de 14e eeuw - vóór [[5 mei]] [[1373]]) was als '''Arnold IV''' [[graafschap Chiny|graaf van Chiny]], een vazal van het graafschap (later hertogdom) [[Graafschap Luxemburg|Luxemburg]].

==Biografie==
Arnold van Rummen is in de geschiedenis bekend als een man die ''de titel van graaf van Loon'' pretendeerde. Hij was een zoon van Willem van Oreye en van Johanna van Loon, een dochter van [[Arnold V van Loon]]. Hij huwde in [[1347]] met Elisabeth van Lierde, een natuurlijke dochter van [[Lodewijk I van Vlaanderen|Lodewijk I van Nevers]] (vader van [[Lodewijk II van Nevers]], oftewel Lodewijk van Crécy en [[graafschap Vlaanderen|graaf van Vlaanderen]]). Haar vorige man, [[Simon de Mirabello]], was het jaar tevoren vermoord.

Arnold was raadsman van de [[lijst van graven van Brussel en hertogen van Brabant|hertog van Brabant]], [[Wenceslaus I van Luxemburg]]. Arnolds vrouw Elisabeth (in de volksmond Isabella) beschikte over een aardig fortuin en daarnaast rekende hij ook op de steun van [[keizer Karel IV]], een halfbroer van Wenceslas. Nadat [[Lodewijk IV van Loon]] kinderloos stierf ontstond er een titelstrijd met het [[Prinsbisdom Luik]] die leidde tot de [[Loonse Successieoorlogen]].

Aanvankelijk kon Loon zijn zelfstandigheid handhaven en werd [[Diederik van Heinsberg]], de zoon van Lodewijks zus, aangesteld als Graaf van Loon. Toen deze Diederik in 1361 ook zonder opvolger overleed wierp zijn neef, Arnold van Rummen zich op als titelpretendent van Graaf van Loon. Hij aarzelde dan ook niet om de rechten op de titel van een andere pretendent, [[Godfried van Dalenbroek]], af te kopen in [[1362]] en voerde de titel van graaf van Loon.
Arnold kwam er vlug achter dat hij te snel en ondoordacht had gehandeld. Weliswaar schonk de keizer hem de [[investituur]], maar in [[1363]] ontviel hem de steun van [[Johanna van Brabant]]. Zij legde de [[prinsbisdom Luik|prins-bisschop van Luik]] niets in de weg toen hij in [[1364]] Loon binnenviel.

Arnold moet in 1364 [[Graafschap Chiny|Chiny]] verkopen aan [[Wenceslaus I van Luxemburg]].

Vanaf [[1365]] weigerde ook de keizer hem nog te steunen. Binnen het graafschap Loon stuitte zijn kandidatuur op weerstand van de [[schepen]]en van [[Vliermaal]] en [[Valderen]].

Doordat Arnold van Rummen, weliswaar lid van de Loonse grafelijke familie - hij was evenals [[Diederik van Heinsberg]] neef van [[Lodewijk IV van Loon]] - en een leen "niet klimt" door vrouwelijke verwantschap via de moeder - had het Luikse kapittel een bijkomende reden om niet met de rechtmatige opvolging in te stemmen en de Loonse dynastie te laten uitdoven.

Sinds 9 augustus 1365 weerstonden Arnold en zijn manschappen, (gedurende negen weken), de aanvallen van de Luikse troepen op de burcht die hij had laten bouwen in [[Rummen]]. Op 21 september 1365 gaven Arnold en Elisabeth er de brui aan en beiden verlieten wanhopig de ''waterburcht''.<ref>{{Citeer web|url=https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/303934|titel=Burcht van Rummen {{!}} Inventaris Onroerend Erfgoed|bezochtdatum=2019-08-31|werk=inventaris.onroerenderfgoed.be|archiefurl=https://web.archive.org/web/20190831112353/https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/303934|archiefdatum=31 augustus 2019|dodeurl=nee}}</ref> Later ruilde Arnold de aanspraken op de titel voor een rente in [[1366]] die hij kreeg van [[prins-bisschop]] [[Jan van Arkel (bisschop)|Jan van Arkel]].

Arnold van Rummen overleed in 1373 en werd begraven in het Oriëntenklooster in [[Rummen]].

{{Appendix}}

[[Categorie:Graafschap Loon]]
[[Categorie:Graaf van Chiny]]
[[Categorie:Adel in de Nederlanden in de 14e eeuw|Rummen, A]]

Arnold van Rummen - Bewerkingsoverzicht

Colani: 1 versie geïmporteerd